Jan Graczyk
Wybrane prace
Rzeźba
Jan Graczyk urodził się w 1928 roku w Piastowie.
Dzieciństwo spędził wraz z rodzicami w Czechowicach, które w późniejszym okresie przekształciły się w dzielnicę Warszawy – Ursus. Od 1935 roku uczęszczał do Powszechnej Szkoły III Stopnia w Czechowicach, którą ukończył w 1942 roku. Jednocześnie zapisał się do 207 Mazowieckiej Drużyny Harcerskiej im. S. Czarnieckiego. W kolejnych latach wstąpił do drużyny „Zawiszaków" w organizacji harcerskiej „Szare Szeregi" gdzie złożył wojskową przysięgę i został żołnierzem podziemnej armii ZWZ - Związek Walki Zbrojnej Armii Krajowej zgrupowania „Obroża".
W 1942 roku został zatrudniony jako uczeń na Wydziale Odlewni „Kolorowej". Wtedy to zaczął się uczyć modelarstwa, oraz form modeli odlewniczych w metalu i drewnie.
Gdy w roku 1944 wybuchło Powstanie Warszawskie, stawił się wraz ze swoją drużyną w sękocińskich lasach, gotowy do podjęcia walki o obronę ojczyzny. W kolejnych latach brał czynny udział wraz z innymi mieszkańcami Ursusa w pracach społecznych odgruzowywania zburzonej Warszawy. Uczestniczył też w odbudowie Fabryki „Ursus", gdzie podjął pracę na Wydziale Mechaniki jako traser, a następnie jako modelarz i odlewnik. Uzyskał świadectwo i dyplom czeladnika w zawodzie traserskim, oraz tytuł mistrza modelarza odlewniczego metalu.
Mimo pracy w Zakładach Ursusa znalazł czas dla nowej pasji - sztuki. Jak sam mówił: "Zafascynowany pięknem dzieł sztuki różnych muzeów, których byłem częstym gościem, postanowiłem spróbować swoich możliwości". Zaczynał od obrazów olejnych i akwareli, potem już tylko rzeźbił w drewnie. Tematem jego prac są ludzkie twarze: smutne, chytre, zadumane, mądre, zrozpaczone - praktycznie zawsze poważne, ponieważ - jak sam mówił - "twarz ludzka bez maski jest smutna, a człowiek uśmiecha się wówczas, gdy inni patrzą na niego lub spogląda na siebie w lustrze". Jego prace są bardzo wyraziste, poruszają prostotą i surowością. Pierwsze dzieła nawiązywały do czasów wojny "Płomień wolności", "Płonąca Starówka". Ma w swym dorobku cykl rzeźb polskich poetów, m.in.: Adama Mickiewicza, Cypriana Kamila Norwida czy Jana Kochanowskiego, oraz cykl: poczet królów polskich. Starał się dłutem wymalować to, co kryje wnętrze każdego człowieka na codzień niedostępne dla świata, czy mu się to udało ocenią Państwo sami!
W okresie poprzedzającym otwarcie Leśnej Galerii Autorskiej, rzeźby i sylwetka Jana Graczyka wielokrotnie były prezentowane w krajowych i zagranicznych mediach. Prace autora znajdują się w zbiorach państwowych i prywatnych: Anglii, Argentyny, Belgii, Danii, Francji, Holandii, Indii, Izraela, Kanady, Meksyku, Norwegii, Litwy, Polski, Szwajcarii, USA, Włocha i innych.
Za swoje zasługi dla obrony RP został odznaczony m.in. : Krzyżem AK , Warszawskim Krzyżem Powstańczym, Krzyżem za zasługi dla ZHP z Rozetą, i Mieczami a także wyróżniony: Odznaką Zasłużonego Działacza Kultury, oraz Złotą, Odznaką Honorową za Zasługi dla Warszawy.
Zafascynowany pięknem polskiego krajobrazu - Puszczy Bolimowskiej zakupił 1961 skrawek ziemi nad strumieniem zwanym Rokita we wsi Budy Grabskie. Wielkim nakładem pracy z pomocą najbliższych tarasowo ukształtował teren, posadził drzewa, krzewy, kwiaty a czas i przyroda dokonały reszty tworząc odpowiednią atmosferę wyciszenia i zadumy. W epoce atomu, betonu i huku techniki, uwikłany w trudne problemy współczesnej cywilizacji, gdy przeszło zmęczenie i wielkie pragnienie obcowania z przyrodą, postanowił stworzyć własny mały świat marzeń. Po przejściu na zasłużoną emeryturę wiosnę 1983 roku wyeksponował wśród zieleni swoje prace i udostępnił światu Leśną Galerię Rzeźby.
W kolejnych latach Galeria często odwiedzana była przez wycieczki szkolne i turystów z wielu krajów, którzy chętnie wpisywali się do księgi pamiątkowej. Galeria często gościła także harcerzy, organizujących tu zloty, a także uczelnie plastyczne, które pośród pięknych krajobrazów Puszczy Bolimowskiej robiły plenery artystyczne.
Mimo iż Twórcy tych wspaniałych prac nie ma już z nami, Leśna Galeria nadal rozwija się prężnie i tętni życiem. Żona autora wraz z synami i wnukami stara się, aby ten piękny zakątek w Budach Grabskich nadal cieszył turystów swoją niezwykłością.
WYSTAWY INDYWIDUALNE
1970 - Warszawa - Dom Kultury ZM „URSUS"
1971 - Piastów - Dom Kultury
1972
- Sokołów Podlaski - Dom Kultury
- Gdynia - Międzynarodowy Klub Morski
- Warszawa - Klub Towarzystwa Polsko - Indyjskiego
1973
- Warszawa - Galeria TPSP Stara Kordegarda
- Mińsk ( Białoruś) - Muzeum Narodowe
1975 - Warszawa - Dom Kultury ZM „URSUS"
1976
- Warszawa - Klub Osiedlowy Mszczonowska-Południe
- Warszawa - Ośrodek Kultury im. Róży Luksemburg Stołeczne BWA
1977 - Wilno - Pałac Wystawowy
1983 - Otwarcie LEŚNEJ GALERII RZEŹBY pod SKIERNIEWICAMI we wsi Budy Grabskie
2005 - Ogród Botaniczny w Łodzi
2006 - Galeria Ad-Hoc w Warszawie
WYSTAWY ZBIOROWE
1976 - Kwidzyn - Dom Kultury
1976 - Drezno (NRD) - Salon Wystawowy
1977 - Warszawa - Galeria TPSP Stara Kordegarda
2006 - Ratusz gminy Warszawa Bemowo
2007 - Warszawa - Biblioteka Narodowa
Dzieciństwo spędził wraz z rodzicami w Czechowicach, które w późniejszym okresie przekształciły się w dzielnicę Warszawy – Ursus. Od 1935 roku uczęszczał do Powszechnej Szkoły III Stopnia w Czechowicach, którą ukończył w 1942 roku. Jednocześnie zapisał się do 207 Mazowieckiej Drużyny Harcerskiej im. S. Czarnieckiego. W kolejnych latach wstąpił do drużyny „Zawiszaków" w organizacji harcerskiej „Szare Szeregi" gdzie złożył wojskową przysięgę i został żołnierzem podziemnej armii ZWZ - Związek Walki Zbrojnej Armii Krajowej zgrupowania „Obroża".
W 1942 roku został zatrudniony jako uczeń na Wydziale Odlewni „Kolorowej". Wtedy to zaczął się uczyć modelarstwa, oraz form modeli odlewniczych w metalu i drewnie.
Gdy w roku 1944 wybuchło Powstanie Warszawskie, stawił się wraz ze swoją drużyną w sękocińskich lasach, gotowy do podjęcia walki o obronę ojczyzny. W kolejnych latach brał czynny udział wraz z innymi mieszkańcami Ursusa w pracach społecznych odgruzowywania zburzonej Warszawy. Uczestniczył też w odbudowie Fabryki „Ursus", gdzie podjął pracę na Wydziale Mechaniki jako traser, a następnie jako modelarz i odlewnik. Uzyskał świadectwo i dyplom czeladnika w zawodzie traserskim, oraz tytuł mistrza modelarza odlewniczego metalu.
Mimo pracy w Zakładach Ursusa znalazł czas dla nowej pasji - sztuki. Jak sam mówił: "Zafascynowany pięknem dzieł sztuki różnych muzeów, których byłem częstym gościem, postanowiłem spróbować swoich możliwości". Zaczynał od obrazów olejnych i akwareli, potem już tylko rzeźbił w drewnie. Tematem jego prac są ludzkie twarze: smutne, chytre, zadumane, mądre, zrozpaczone - praktycznie zawsze poważne, ponieważ - jak sam mówił - "twarz ludzka bez maski jest smutna, a człowiek uśmiecha się wówczas, gdy inni patrzą na niego lub spogląda na siebie w lustrze". Jego prace są bardzo wyraziste, poruszają prostotą i surowością. Pierwsze dzieła nawiązywały do czasów wojny "Płomień wolności", "Płonąca Starówka". Ma w swym dorobku cykl rzeźb polskich poetów, m.in.: Adama Mickiewicza, Cypriana Kamila Norwida czy Jana Kochanowskiego, oraz cykl: poczet królów polskich. Starał się dłutem wymalować to, co kryje wnętrze każdego człowieka na codzień niedostępne dla świata, czy mu się to udało ocenią Państwo sami!
W okresie poprzedzającym otwarcie Leśnej Galerii Autorskiej, rzeźby i sylwetka Jana Graczyka wielokrotnie były prezentowane w krajowych i zagranicznych mediach. Prace autora znajdują się w zbiorach państwowych i prywatnych: Anglii, Argentyny, Belgii, Danii, Francji, Holandii, Indii, Izraela, Kanady, Meksyku, Norwegii, Litwy, Polski, Szwajcarii, USA, Włocha i innych.
Za swoje zasługi dla obrony RP został odznaczony m.in. : Krzyżem AK , Warszawskim Krzyżem Powstańczym, Krzyżem za zasługi dla ZHP z Rozetą, i Mieczami a także wyróżniony: Odznaką Zasłużonego Działacza Kultury, oraz Złotą, Odznaką Honorową za Zasługi dla Warszawy.
Zafascynowany pięknem polskiego krajobrazu - Puszczy Bolimowskiej zakupił 1961 skrawek ziemi nad strumieniem zwanym Rokita we wsi Budy Grabskie. Wielkim nakładem pracy z pomocą najbliższych tarasowo ukształtował teren, posadził drzewa, krzewy, kwiaty a czas i przyroda dokonały reszty tworząc odpowiednią atmosferę wyciszenia i zadumy. W epoce atomu, betonu i huku techniki, uwikłany w trudne problemy współczesnej cywilizacji, gdy przeszło zmęczenie i wielkie pragnienie obcowania z przyrodą, postanowił stworzyć własny mały świat marzeń. Po przejściu na zasłużoną emeryturę wiosnę 1983 roku wyeksponował wśród zieleni swoje prace i udostępnił światu Leśną Galerię Rzeźby.
W kolejnych latach Galeria często odwiedzana była przez wycieczki szkolne i turystów z wielu krajów, którzy chętnie wpisywali się do księgi pamiątkowej. Galeria często gościła także harcerzy, organizujących tu zloty, a także uczelnie plastyczne, które pośród pięknych krajobrazów Puszczy Bolimowskiej robiły plenery artystyczne.
Mimo iż Twórcy tych wspaniałych prac nie ma już z nami, Leśna Galeria nadal rozwija się prężnie i tętni życiem. Żona autora wraz z synami i wnukami stara się, aby ten piękny zakątek w Budach Grabskich nadal cieszył turystów swoją niezwykłością.
WYSTAWY INDYWIDUALNE
1970 - Warszawa - Dom Kultury ZM „URSUS"
1971 - Piastów - Dom Kultury
1972
- Sokołów Podlaski - Dom Kultury
- Gdynia - Międzynarodowy Klub Morski
- Warszawa - Klub Towarzystwa Polsko - Indyjskiego
1973
- Warszawa - Galeria TPSP Stara Kordegarda
- Mińsk ( Białoruś) - Muzeum Narodowe
1975 - Warszawa - Dom Kultury ZM „URSUS"
1976
- Warszawa - Klub Osiedlowy Mszczonowska-Południe
- Warszawa - Ośrodek Kultury im. Róży Luksemburg Stołeczne BWA
1977 - Wilno - Pałac Wystawowy
1983 - Otwarcie LEŚNEJ GALERII RZEŹBY pod SKIERNIEWICAMI we wsi Budy Grabskie
2005 - Ogród Botaniczny w Łodzi
2006 - Galeria Ad-Hoc w Warszawie
WYSTAWY ZBIOROWE
1976 - Kwidzyn - Dom Kultury
1976 - Drezno (NRD) - Salon Wystawowy
1977 - Warszawa - Galeria TPSP Stara Kordegarda
2006 - Ratusz gminy Warszawa Bemowo
2007 - Warszawa - Biblioteka Narodowa
